(Nederlands onderaan)

 

Einen passenderen Titel als Finale Grande für das letzte Stück der “choreographers in residence” des Oldenburgischen Staatstheater, Guy und Roni, gibt es wohl nicht. Es ist eine spektakuläre Inszenierung geworden voll Akrobatik, harter Clubmusik, Diskobeleuchtung, Glitzeranzügen und einem Augenzwinkern in Richtung des Abschiedes in die Popkultur. Das Setting ist ein trashiger Club mit großen, grellbunten Bildern, flauschigen Sofas und Hirschgeweihen an den Wänden.

In der eineinhalb Stunden langen Vorstellung lösen sich Dutzende kurze Szenen in rasendschnellem Tempo ab. Die eine Szene ist noch nicht zuende, aber im Hintergrund oder an der Seite beginnt schon die nächste. So, wie ein DJ Platten ineinander mixt, mixt die Tanzcompagnie Oldenburg Szenen miteinander. Der rote Faden ist der Abschied, aber ohne sentimental zu werden und mit einem fetten Augenzwinkern. 
 

Eine Auswahl, der Bilder, die sich mir nachdrücklich eingebrannt haben, sind unter anderem der Flug eines Astronauten, die McDonald’s-Variante des letzten Abendmahls als tableau vivant und ein junger Mann, der sich mit einem lebendigen Rucksack auf die Reise begibt. (Einer der anderen Tänzer hat sich auf seinen Rücken geschnallt.)
Es sind Bilder, die mittlerweile Teile der (Pop)Kultur geworden sind, weil wir sie so oft in Filmen, Zeitschriften und im Fernsehen gesehen haben. Die Tanzcompagnie recyclet sie wieder und bringt sie in eine originelle, lustige Form.
Neben der Popkultur erinnern auch viele Bilder an das Cabaret der Zwanzigerjahre und an Freakshows. Ein wörtliches Zitat ist die Anfangsnummer, in der ein Schlangenmensch “Mein Herr” singt. Dieser Schlangenmensch ist nicht der einzige Freak of Nature, wir kriegen in der Show noch einen einbeinigen Transvestiten zu sehen.

Auffällig ist bei Finale Grande der Musikgebrauch. Beinahe alle sind mexikanische Lieder, die vom Abschied erzählen. Diese sind so absolut über-sentimental, dass die Show nicht traurig oder ernst wirkt.
 
Finale Grande ist ein herrlich leichtes und unterhaltsames Stück für diejenigen, die Lust auf akrobatische Spektakel und Zitate aus der lautstarken und visuell wenig subtilen Pop- und Clubkultur haben. Eine tiefere Bedeutung zu suchen ist für mich unnötig und vielleicht auch nicht möglich. Die Tanzcompagnie Oldenburg schließt einen vierjährigen Zeitraum der Zusammenarbeit mit dem Choreografen Guy Weizman mit einer richtigen Feel-Good-Show ab.
 

___

Een meer passende titel dan ‘Finale Grande’ voor de laatste voorstelling van Guy en Roni als “choreographers in residence” bij het Staatstheater Oldenburg zal je niet snel vinden. Het is een echte spektakelvoorstelling geworden vol acrobatiek, harde clubmuziek, discolichten, glimmende pakken en knipogen naar de verbeelding van afscheid in de popcultuur. De setting is een trashy club met grote felgekleurde schilderijen, fluwen sofa’s  en hertengeweien aan de muren.
 
In de anderhalf uur durende voorstelling volgen tientallen korte scènes elkaar in razendsnel tempo op. De ene scène is nog niet afgelopen of achterin of aan een zijkant wordt al een volgende ingezet. Zoals een DJ platen aan elkaar mixt, mixt de Tanzcompagnie Oldenburg scènes aan elkaar. De rode draad is afscheid, maar dan zonder sentimenteel te worden, en met een vette knipoog.
 
Een aantal beelden die me zullen bijblijven zijn onder andere de opstijging van een astronaut, de McDonalds variant van het laatste avondmaal in tableaux-vivant en een jongeman die op reis vertrekt met een levende backpack (een van de andere dansers heeft zich als rugzak om zijn lijf geklemd). Het zijn beelden die onderdeel zijn geworden van de (pop)cultuur omdat we ze zo vaak in films, tijdschriften en op televisie voorbij hebben zien komen. De Tanzcompagnie Oldenburg recyclet ze nogmaals en brengt ze in een origineel, geinig jasje. Naast de popcultuur doen ook veel beelden denken aan de jaren ’20 cabaretsfeer en aan freakshows. Een letterlijk citaat is het beginnummer waarin een slangenmens ‘Mein Herr’ zingt. Dit slangenmens is niet de enige freak of nature, want we krijgen in de voorstelling ook nog een act van een eenbenige travestiet te zien.
 
Opvallend in ‘Finale Grande’ is het muziekgebruik. Bijna stuk voor stuk zijn het Mexicaanse nummers die verhalen over afscheid. Deze zijn juist over the top sentimenteel, en daarom wordt de voorstelling nooit echt verdrietig of serieus.
 
‘Finale Grande’ is een heerlijk luchtige en vermakelijke voorstelling voor wie zin heeft in fysiek acrobatisch spektakel en citaten uit de luidruchtige en visueel weinig subtiele pop- en clubcultuur. Een diepere betekenis zoeken is wat mij betreft niet nodig, en misschien ook wel niet te doen. De Tanzcompagnie Oldenburg sluit een vierjarige periode van samenwerking met choreograaf Guy Weizman af met een echte feel-good voorstelling.